ایکیگای در کیوتو؛ چگونه مثل ژاپنی‌ها دلیل بیدار شدنمان را پیدا کنیم؟

صبح کیوتو رو تصور کنید. یه جایی تو یه کوچه‌ی باریک و دنج، یه نفر داره با آرامش جلوی در خونه‌اش رو جارو می‌کشه. صدای کشیده شدن جارو روی زمین، یه ریتم آروم و منظمی داره. از پنجره‌ی یه چای‌خونه‌ی کوچیک و نقلی، بخار گرم یه فنجون چای داره می‌زنه بیرون. تو باغ‌های اطراف هم قرار نیست اتفاق عجیب و غریبی بیفته؛ چند تا سنگ، یه کم خزه و درختی که با نسیم ملایم تکون می‌خوره. با این حال، آدم دوست داره چند دقیقه همون‌جا میخکوب بشه و فقط تماشا کنه؛ انگار هیچ عجله‌ای برای رفتن نیست.

حالا بیاین از این صحنه‌ی قشنگ بیایم بیرون و به صبح‌های خودمون فکر کنیم. واقعاً چند وقت گذشته از آخرین باری که با ذوق بیدار شدیم؟ الان بیشتر وقت‌ها صبح‌ها بیدار می‌شیم، فقط به خاطر اینکه «مجبوریم» بیدار بشیم!

چرا بعضی‌ها با یه زندگی ساده این‌قدر آروم‌ترن؟

یه چیز خیلی عجیبی این وسط وجود داره. ما تو دنیای امروز امکانات خیلی بیشتری داریم، گزینه‌های جلومون بی‌شماره، حتی سفر رفتن هم نسبت به قبل خیلی راحت‌تر شده. اما راستش رو بخواین، مدام یه حس اضطراب داریم؛ انگار باید به یه جای خاصی برسیم و هنوز نرسیدیم. در مقابل، آدم‌هایی رو می‌بینیم که یه زندگی خیلی ساده‌تر و معمولی‌تر دارن، ولی وقتی بهشون نگاه می‌کنی، ظاهراً خیلی از ما راضی‌تر و خوشحال‌ترن.

یکی از جواب‌های قشنگی که ژاپنی‌ها به این حال و هوا دادن، همون کلمه‌ایه که این روزها زیاد تو شبکه‌های اجتماعی و کتاب‌ها می‌شنویم: ایکیگای.

ایکیگای واقعاً یعنی چی؟

کلمه‌ی ایکیگای (生き甲斐) تو زبان ژاپنی از دو بخش خوشگل ساخته شده: «ایکی» که یعنی زندگی، و «گای» که یعنی ارزش یا فایده. اگه بخوایم این دو تا رو سر هم کنیم، می‌شه «چیزی که زندگی رو ارزشمند می‌کنه». بخوام خیلی ساده‌تر و خودمونی‌تر بگم، ایکیگای همون دلیلیه که باعث می‌شه صبح‌ها با میل و رغبت بیشتری از رختخواب گرم و نرممون بیایم بیرون.

این کلمه تو ژاپن یه اصطلاح لوکس نیست، بلکه تو حرف‌های روزمره‌شون خیلی راحت استفاده می‌شه. مثلاً پدربزرگی که با دیدن نوه‌اش قند تو دلش آب می‌شه و حالش جا میاد، ایکیگایش می‌تونه دقیقاً همون بچه باشه. برای یه نونوا، همون صبح زود بیدار شدن و ورز دادن خمیر با عشق، می‌تونه ایکیگای باشه. جالب اینجاست که وقتی خود ژاپنی‌ها می‌خوان از ایکیگای حرف بزنن، اصلاً سراغ آدم‌های خیلی معروف، سلبریتی‌ها یا پولدارها نمی‌رن.

ایکیگای قرار نیست یه «هدف گنده و دست‌نیافتنی» باشه

این مهم‌ترین نکته‌ی ماجراست که خیلی‌ها اشتباه متوجه می‌شن! ایکیگای اصلاً قرار نیست رسالت اصلی زندگی شما یا یه رؤیای خیلی بزرگ باشه که حتماً باید یه روزی بهش برسید. برای یه نفر، ایکیگای می‌تونه همون شغل و کار روزمره‌اش باشه. برای یکی دیگه، مراقبت کردن از خانواده‌اش. برای یکی رسیدگی به گل و گیاه و باغبونی، برای یکی دم کردن یه چای خوش‌عطر، و برای یکی دیگه پرداختن به هنر یا حتی یه رفاقت قدیمی که سال‌هاست پایدار مونده. خیلی وقت‌ها، ایکیگای فقط یه کار به‌شدت ساده است که باعث می‌شه صبحمون رو راحت‌تر و با لبخند شروع کنیم.

این برداشتی که از ایکیگای داریم، دقیقاً با توضیحاتی که مراجع رسمی گردشگری ژاپن (مثل JNTO) می‌دن هم جوره. تو اون توضیحات هم همه‌ش حرف از معنا، رضایت درونی و اون موتور محرکیه که آدم رو تو زندگی هل می‌ده جلو؛ خبری از کلمه‌ی پرطمطراق «موفقیت» به اون شکل کلیشه‌ایش نیست.

پس اون نمودار معروف چهارتا دایره‌ای چی می‌گه؟

حتماً شما هم تو اینستاگرام یا پینترست دیدینش. چهار تا دایره که افتادن روی هم: چیزی که عاشقشی، چیزی که توش استعداد داری، چیزی که دنیا بهش نیاز داره و در نهایت چیزی که بابتش بهت پول می‌دن. بعد هم اون نقطه‌ی وسط که هر چهار تا به هم می‌رسن رو زدن «ایکیگای».

اما نکته‌ی طلایی اینجاست که این مدل، تعریف سنتی و اصیل ایکیگای نیست! این بیشتر یه برداشت مدرن و غربی‌سازی شده است که تو سال‌های اخیر حسابی وایرال شد و بعدش کل دنیا رو گرفت. ببینید، اگه دنبال یه چارچوب خوب برای پیدا کردن مسیر شغلی و حرفه‌ای می‌گردین، اصلاً مدل بدی نیست. ولی اگه با دیدن این نمودار فکر می‌کنین ایکیگای یعنی «یه شغل خفن که هم عاشقشم و هم پول پارو می‌کنم»، باید بگم از معنای اصلی و ژاپنی کلمه حسابی دور شدین. تو معنای اصیلش، ایکیگای می‌تونه چیزی باشه که حتی یه قرون هم براتون درآمد نداشته باشه، اما حال دلتون رو خوب کنه.

راز آرامش ژاپنی‌ها شاید تو «یواش‌تر زندگی کردن» باشه

خیلی راحت می‌شه یه نسخه‌ی کلی پیچید و گفت «ژاپنی‌ها کلاً آدم‌های آرومی هستن» و ازش رد شد. ولی خب این یه کلی‌گوییه. خود ژاپن به‌شدت کشور شلوغ و پرسرعتیه؛ متروهاشون ثانیه‌به‌ثانیه و بدون تأخیر کار می‌کنن و ساعت‌های کاری‌شون هم اصلاً سبک و راحت نیست.

اما چیزی که وقتی به ژاپن (به‌خصوص شهری مثل کیوتو) سفر می‌کنین بدجوری به چشم میاد، اینه که تو دل همین سرعت سرسام‌آور، یه جاهایی رو عمداً ساختن برای اینکه ترمز بکشید و یواش بشید. فضاهایی که هیچ کاری ازتون نمی‌خوان. رفتارهایی که انگار دارن درِ گوشتون می‌گن: «همین الان، همین‌جایی که هستی کافیه.» شاید یه بخش بزرگی از اون چیزی که ما از بیرون به عنوان «آرامش ژاپنی» می‌بینیم، دقیقاً تو همین فضاها و لحظات ساخته می‌شه.

ذن؛ وقتی مجبور نیستیم هر ثانیه در حال انجام یه کاری باشیم

سنگ‌های چیده شده، شن‌هایی که با دقت شونه شدن، یه کم خزه، یه درخت و یه دنیا سکوت. باغ ذن (Zen Garden) تقریباً همینه و واقعاً چیز بیشتری هم برای عرضه نداره!

این باغ‌ها کلاً برای این ساخته شدن که به آدم‌ها کمک کنن تا تمرکز کنن و تو خودشون فرو برن. باغ «ریوان‌جی» تو کیوتو یکی از معروف‌ترین‌های دنیاست: یه حیاط مستطیلی ساده که پونزده تا سنگ روی یه بستر شنی توش چیده شده. یه داستان جالبی هست که می‌گه از هر زاویه‌ای که بشینین، نمی‌تونین هر پونزده تا سنگ رو همزمان با هم ببینین. حالا چه این روایت دقیقاً همین‌طوری باشه چه نباشه، حسی که این باغ بهتون می‌ده همینه: شما هیچ‌وقت نمی‌تونین همه‌چیز رو تو زندگی یک‌جا داشته باشین یا ببینین، و اصلاً مجبور هم نیستین که ببینین!

بیشتر ماها وقتی پامون رو تو یه همچین جایی می‌ذاریم، ناخودآگاه مغزمون شروع می‌کنه به گشتن دنبال «نکته‌ی پنهان» ماجرا. با خودمون می‌گیم: خب که چی؟ معنیش چیه؟ الان باید چی رو کشف کنم؟ از کدوم زاویه یه عکس خفن برای اینستاگرام بگیرم؟ اما شاید اصل ماجرا دقیقاً همین باشه که قرار نیست چیزی رو پیدا کنیم. شاید فقط قراره چند دقیقه دست از این دویدن و گشتن مداوم برداریم و یه نفس راحت بکشیم.

از هر زاویه‌ای که بشینین، نمی‌تونین هر پونزده تا سنگ رو همزمان با هم ببینین. حالا چه این روایت دقیقاً همین‌طوری باشه چه نباشه، حسی که این باغ بهتون می‌ده همینه: شما هیچ‌وقت نمی‌تونین همه‌چیز رو تو زندگی یک‌جا داشته باشین یا ببینین، و اصلاً مجبور هم نیستین که ببینین!

تو کیوتو، حتی خوردن یه چای می‌تونه یه تجربه‌ی ناب بشه

چای تو کیوتو فقط یه نوشیدنی ساده برای رفع خستگی نیست. خود شهر این موضوع رو بخش خیلی مهمی از فرهنگ سنتیش می‌دونه و دقیقاً به خاطر همینه که هر طرف سر می‌چرخونین، چای‌خونه‌ها، کلاس‌های مراسم چای و مغازه‌های فروش ماچا رو می‌بینین.

چرا مراسم چای این‌قدر به آدم آرامش می‌ده؟

اگه فکر می‌کنین همه‌چیز به خاطر طعم خود «ماچا»ست، باید بگم نصف ماجرا رو از دست دادین. جذابیت اصلی مراسم چای ژاپنی، تو خود مسیر و فرآیندشه: حرکت فوق‌العاده آروم دست‌ها، صدای ریختن آب گرم، اون کاسه‌ی سفالی، هم‌زدن ماچا با اون قلم‌موهای بامبو، نشستن روی حصیرهای تاتامی و توجه کامل به همون لحظه‌ای که توش هستین. هیچ‌کدوم از این کارها عجیب و پیچیده نیستن، فقط نکته‌اش اینه که همه‌شون خیلی یواش و با دقت و حضور ذهن انجام می‌شن.

مراسم چای ژاپنی در واقع یه کار خیلی معمولی (مثل آماده کردن یه نوشیدنی) رو برداشته و تبدیلش کرده به یه هنر تمام‌عیار. مفاهیم قشنگی مثل هماهنگی، احترام، پاکی و آرامش هم تو دل همین سنت جا گرفتن. یه اصطلاح خیلی معروف تو این سنت هست به اسم «ایچی‌گو ایچی‌اِ». معنیش تقریباً می‌شه این: هر دیداری تو این دنیا فقط یک بار اتفاق می‌افته. این فنجون چایی که الان دستتونه، با این آدم‌هایی که کنارتونن، دقیقاً تو این ساعت از روز، دیگه هیچ‌وقت تو تاریخ تکرار نمی‌‌شه. پس قدرش رو بدونید.

شاید مشکل ما کمبود وقت نیست؛ بلد نیستیم تو لحظه باشیم

ماها عادت کردیم مدام غر بزنیم و بگیم «وقت ندارم». اما اگه یه نگاه دقیق و موشکافانه به روزمون بندازیم، می‌بینیم یه عالمه وقت‌هایی هست که داریم چای می‌خوریم ولی چشممون تو گوشیه، داریم ناهار می‌خوریم ولی مغزمون داره برای جلسه‌ی فردای کاری برنامه‌ریزی می‌کنه، داریم راه می‌ریم ولی فکرمون هزار جای دیگه‌ست.

مشکل اصلی ما کمبود زمان نیست، مشکل اینه که «حضور» نداریم. مراسم چای دقیقاً همین نقطه ضعف ما رو می‌زنه تو رومون! کافیه فقط پنج دقیقه بشینید و فقط و فقط چای بنوشید و هیچ کار دیگه‌ای نکنید؛ اونجاست که تازه می‌فهمید ذهنتون چقدر بی‌قراره و چقدر دلش می‌خواد بپره به یه موضوع دیگه.

یه روز معمولی تو کیوتو؛ چی می‌شه اگه عجله رو بذاریم کنار؟

بیاید صبحمون رو با زنگ ساعت و یه لیست بلندبالا از کارهای نکرده شروع نکنیم. وقتی از خونه یا هتل زدین بیرون، بذارید قدم‌هاتون آروم باشه. کیوتو از اون شهرهاییه که اگه عجله رو بذارید کنار، خود کوچه‌پس‌کوچه‌هاش دستتون رو می‌گیرن و نگهتون می‌دارن. ممکنه تو یه کوچه‌ی قدیمی چوبی، جلوی یه مغازه‌ی فسقلی کاغذ و قلم‌مو فروشی، یا یه خونه که فانوس‌هاش رو روشن کرده، یهو ده دقیقه میخکوب بشید و اصلاً نفهمید زمان چطور گذشت.

بعد تو مسیرتون حتماً به یه معبد می‌رسید. باور کنید اصلاً لازم نیست سوراخ‌سنبه‌های معبد رو بگردید تا تیک بازدیدش رو بزنید. همین که چند دقیقه کنار ایوان چوبی و قدیمیش بشینید و به باغ نگاه کنید کافیه. صدای آب، بوی چوب نم‌خورده و سایه‌ی خنک درخت‌ها، دقیقاً همون کاری رو با روانتون می‌کنن که باید بکنن.

برای ظهر هم به هیچ غذای سنگین و پیچیده‌ای نیاز ندارین. یه کاسه برنج، یه سوپ گرم، یه کم سبزیجات ترشی‌شده و یه نشستن ساده. بعدازظهر رو می‌تونین با یه فنجون ماچا و یه شیرینی سنتی کوچیک سر کنید. بعدش هم دوباره قدم زدن، اونم بدون اینکه هیچ مقصد خاصی تو ذهنتون باشه.

نزدیکای عصر، برید کنار رودخونه‌ی «کاموگاوا» بشینید. کیوتو همیشه کنار این رودخونه پر از آدم‌هاییه که هیچ کاری نمی‌کنن و فقط نشستن. بعضی‌ها دارن کتاب می‌خونن، بعضیا یه چیزی می‌خورن، خیلیا هم فقط خیره شدن به جریان آب. شما هم برین قاطی اونا و یکی از اونا بشین.

می‌دونین قشنگی این برنامه چیه؟ اینه که توش هیچ جاذبه‌ای برچسب «حتماً باید دیده شود» نخورده. و شاید دقیقاً به همین خاطره که این‌قدر خوب کار می‌کنه و حال آدم رو جا میاره.

فیلم Perfect Days؛ پیدا کردن معنا تو دل یه زندگی کاملاً معمولی

اگه فیلم Perfect Days (روزهای کامل) شاهکار «ویم وندرس» رو تا حالا ندیدین، پیشنهاد می‌کنم حتماً قبل از اینکه بخواین به ژاپن سفر کنین بشینید تماشاش کنید.

داستان در مورد «هیرایاما»ست؛ مردی که تو توکیو کارش تمیز کردن سرویس‌های بهداشتی عمومیه. شغلی که احتمالاً خیلی از ماها تو ذهنمون اون رو یه کار «پایین» حساب می‌کنیم. اما زندگی همین آدم، پر از آیین‌ها و دلخوشی‌های کوچیک و تکرارشونده است: بیدار شدن با صدای جاروی رفتگر تو کوچه، خریدن یه قوطی قهوه از دستگاه، گوش دادن به موسیقی با نوار کاست تو ماشینش، عکس گرفتن از نور خورشیدی که از لابه‌لای برگ درخت‌ها می‌تابه، رفتن به حمام عمومی بعد از کار، و خوندن یه کتاب خوب قبل از خواب.

فیلم اصلاً داستان عجیب و غریب یا هیجان‌انگیزی نداره. همه‌ش داره روزهای هیرایاما رو بهمون نشون می‌ده که ظاهراً خیلی شبیه همن، ولی اگه دقت کنی هیچ‌کدومشون کاملاً کپی اون یکی نیستن. و اون سؤال عمیقی که فیلم خیلی بی‌سروصدا می‌ندازه تو ذهن مخاطب اینه: آیا واقعاً یه زندگی ساده و روتین، حتماً به معنی یه زندگی بی‌معناست؟

این دقیقاً همون نقطه‌ایه که پیام فیلم گره می‌خوره به مفهوم ایکیگای. هیرایاما تو زندگیش هیچ هدف گنده و کهکشانی‌ای نداره، اما تو همون زندگی کوچیکش چیزهایی داره که صبح‌هاش رو با انگیزه پر می‌کنن.

شاید به خاطر همینه که می‌‌گم باید Perfect Days رو دید. نه به خاطر اینکه بخواد درس تاریخ و جغرافیای ژاپن بهمون بده، بلکه برای اینکه وقتی تیتراژ فیلم میاد بالا، بتونیم با یه نگاه کاملاً جدید و قشنگ‌تر به روزهای معمولی خودمون نگاه کنیم.

چرا کیوتو جون می‌ده برای پیدا کردن این حس؟

بذارید خیالتون رو راحت کنم، کیوتو اصلاً شهری نیست که برای هیجان و آدرنالین برید سراغش. اونجا دقیقاً همون نقطه‌ایه که توش می‌شه دورِ موتور زندگی رو آورد پایین. تو ادامه چند تا دلیل براتون آوردم که چرا کیوتو انقدر خاصه:

• باغ‌های ذن: باغ‌های ذن تو کیوتو برای «نگاه کردن و غرق شدن» طراحی شدن، نه برای گشت‌وگذار و سلفی گرفتن. این فضاها از شما می‌خوان که فقط بشینید.

• مراسم چای: تو کیوتو جاهای بی‌شماری هست که می‌تونید مراسم چای رو با تمام وجود لمس کنید. یه بار پیش یه استاد چای کارکشته، یه بار تو یه چای‌خونه‌ی خیلی ساده و محلی.

• معابد و سکوت خاصشون: درسته که بعضی معابد کیوتو خیلی توریستی و شلوغن، اما خیلی‌هاشون هم معابد کوچیک‌تر و دنج‌تری هستن که اگه صبح زود بهشون سر بزنید، تنها صدایی که می‌شنوید، صدای قدم‌های خودتون روی کف‌پوش‌های چوبیه.

• قدم زدن تو کوچه‌پس‌کوچه‌های قدیمی: اصلاً نیازی نیست اسم همه‌ی خیابون‌ها رو بدونید. کوچه‌های قدیمی کیوتو رو می‌شه بدون نقشه هم متر کرد. اتفاقاً گم شدن تو این کوچه‌ها، خودش یکی از جذاب‌ترین بخش‌های سفره.

• منطقه‌ی اوجی و فرهنگ عمیق چای: اگه هوس کردید یه کم از فضای شهری فاصله بگیرید، منطقه‌ی «اوجی» تو جنوب کیوتو، یکی از خفن‌ترین و معروف‌ترین مناطق چای و مخصوصاً ماچا تو کل ژاپنه. اونجا قشنگ می‌فهمید چای از کجا میاد و چرا برای ژاپنی‌ها در این حد مقدسه.

شاید ایکیگای اصلاً اون چیزی نیست که «باید پیداش کنیم»

ماها طوری شرطی شدیم که همیشه برای پیدا کردن معنای زندگی، دنبال یه جواب خیلی گنده و پرزرق‌وبرق می‌گردیم. یه شغل رؤیایی و دهن‌پرکن، یه هدف خیلی بزرگ، موفقیت‌های مالی، مهاجرت، یا زیر و رو کردن کامل زندگیمون.

اما راستش رو بخواین، شاید ایکیگای خیلی وقت‌ها خیلی کوچیک‌تر و ساده‌تر از این حرف‌ها باشه.

یه فنجون چای دبش، یه گپ طولانی و خوب با یه رفیق، یه پیاده‌روی تو عصر پاییزی، انجام دادن کاری که واقعاً دوستش داریم، تماشای طلوع آفتاب، یا رفتن به یه سفر.

شاید اصلاً لازم نباشه ذره‌بین بگیریم دستمون و دنبالش بگردیم. شاید همین الانش هم یه گوشه‌ای از زندگیمون جا خوش کرده باشه، ولی چون ما چشممون دنبال چیزهای گنده‌تره، اصلاً نمی‌بینیمش.

و خب، شاید هدف از سفر کردن هم همیشه فرار کردن از روزمرگی و زندگی نباشه. خیلی وقت‌ها سفر می‌ریم تا وقتی برگشتیم خونه، بتونیم زندگی خودمون رو با یه چشم جدید و قشنگ‌تر ببینیم.

چطوری از ژاپن برگردیم، بدون اینکه آرامشمون رو تو فرودگاه جا بذاریم؟

یه واقعیت تلخ هست: بیشتر ما وقتی از یه سفر خوب برمی‌گردیم، نهایتاً تا یه هفته شارژیم و آرامش داریم، اما بعدش دوباره همه‌چیز برمی‌‌گرده به تنظیمات کارخونه! اگه می‌خوایم چیزی از اون حس و حال ناب ژاپن برامون بمونه، باید خودمون یه جوری تو زندگیمون حفظش کنیم. و اصلاً هم قرار نیست کارهای شاخ و سختی انجام بدیم:

• بدون گوشی راه برید: روزی چند دقیقه رو بدون گوشیتون راه برید. تأکید می‌کنم؛ فقط راه برید! نه پادکست تو گوشتون باشه، نه مدام چک کنید ببینید کی پیام داده.

• عجله رو فاکتور بگیرید: یه کار خیلی ساده رو انتخاب کنید و بدون هیچ عجله‌ای انجامش بدید. مثل دم کردن چای، شستن ظرف‌ها، یا آب دادن به گلدون‌ها. همون کارهایی که معمولاً با نصف حواس انجامشون می‌دیم.

• وقت برای دلخوشی‌ها: برای دلخوشی‌های کوچیکتون وقت بذارید. منظورم چیزهایی نیست که حتماً «مفید» باشن؛ چیزهایی که صرفاً از انجام دادنشون لذت می‌برید و حالتون رو خوب می‌کنن.

• علاقه‌های قدیمی رو زنده کنید: برید سراغ یه علاقه‌ی قدیمی. همونی که سال‌ها پیش فقط به بهانه‌ی «وقت ندارم» بوسیدینش و گذاشتینش کنار.

• هیچ کاری نکنید: گاهی اوقات رسماً هیچ‌کاری نکنید. بشینید و اجازه بدید ذهنتون هر جا که دوست داره سرک بکشه.

• آیین‌های شخصی بسازید: برای خودتون تو زندگی «آیین‌های کوچیک» بسازید. مثلاً خوردن یه قهوه‌ی ثابت تو صبح روز جمعه، یه پیاده‌روی مشخص تو عصرها، یا گوش دادن به یه آهنگ خاص قبل از خواب. باورتون نمی‌شه ولی همین چیزهای کوچیکه که روزهای شبیه به هم رو از هم متمایز می‌کنه.

در نهایت، مسئله فقط کشور ژاپن نیست. اون حس آرامش ممکنه از ژاپن شروع بشه، ولی اصلاً قرار نیست همون‌جا بمونه.

شاید وقتش رسیده که یه بارم شده «یواش‌تر» سفر کنیم

شاید تو سفر بعدی، قرار نباشه فقط تند تند چند تا شهر جدید رو به لیست جاهایی که دیدیم اضافه کنیم و تیکشون رو بزنیم.

شاید قرار باشه چند روزی کلاً از اون ریتم تند و همیشگی زندگیمون فاصله بگیریم؛ صبحمون رو بدون هیچ استرس و عجله‌ای شروع کنیم، تو یه باغ قشنگ بشینیم، طعم یه فنجون چای رو واقعاً با تمام وجودمون مزه‌مزه کنیم و شب، قبل از اینکه چشمامون رو ببندیم، چند دقیقه با خودمون فکر کنیم که تو این دنیا واقعاً چه چیزهایی هنوز برامون ارزش داره.

یه سری سفرها هستن که تازه وقتی تموم می‌شن، نقطه‌ی شروعشون تو زندگی ما فرا می‌رسه؛ دقیقاً همون موقعی که یه تیکه از اون حس و حال سفر رو می‌ذاریم تو چمدونمون و با خودمون میاریم خونه.

پس، اگه یه روزی مسیرتون به ژاپن افتاد، لطفاً کیوتو رو فقط به عنوان «یکی دیگه از شهرهای تو لیست تور» نبینید. چند روزی وقت بذارید فقط برای گم شدن تو کوچه‌پس‌کوچه‌هاش، برای نشستن تو سکوت و تماشای اون جزئیاتی که معمولاً تو سفرهای تند و عجولانه اصلاً به چشم میان.

شاید دقیقاً تو همون لحظه‌ها، وسط یه روز کاملاً معمولی و ساده، بالاخره جواب اون سؤال قدیمی رو پیدا کردید: ما واقعاً برای چی صبح‌ها از خواب بیدار می‌شیم؟