راهنمای سفر به فیلیپین؛ از مانیل و بوراکای تا ال نیدو و سبو

اگه نقشه‌ی فیلیپین رو یه بار جلوی خودت بذاری، اولین چیزی که به چشمت می‌آد پراکندگیه: هفت هزار و خرده‌ای جزیره که انگار کسی مشت‌مشت روی آب‌های غرب اقیانوس آرام ریخته. همین پراکندگی، سفر به فیلیپین رو با سفر به کشورهایی که با قطار و ماشین می‌شه توشون گشت خیلی فرق می‌ده. اینجا برای رسیدن از یه ساحل به ساحل بعدی گاهی باید سوار هواپیمای کوچیک بشی، گاهی کشتی، و گاهی یه قایق چوبی باریک با دو بازوی تعادل کنارش که بهش می‌گن بانگکا (Bangka).

فیلیپین البته فقط ساحل نیست. یه سرش مانیله، با ترافیک سنگین، مراکز خرید عظیم و دیوارهای سنگی دوره‌ی اسپانیا. یه جای دیگه‌ش پله‌های برنجکاری تو کوهستان هست که قرن‌ها پیش ساخته شدن. بین این دو، مردمی هستن که بخش بزرگی‌شون انگلیسی حرف می‌زنن و با گردشگر راحت‌اند.

مسافرهایی که سراغ رویاس تراول می‌آن معمولاً چند تا سؤال ثابت دارن: کی برم؟ ویزا چی می‌خواد؟ بین جزیره‌ها چطور جابه‌جا شم؟ هزینه‌ش چقدر می‌شه؟ جواب همه‌ی این‌ها رو اینجا جمع کردیم. اگه هم دوست نداری خودت درگیر رزرو و هماهنگی بشی، تور فیلیپین یه گزینه‌ی جدی برای همین کاره.

نکات ضروری سفر به فیلیپین در یک نگاه

اگه عجله داری، اینجا خلاصه‌ی اطلاعات پایه رو می‌بینی؛ توضیح کامل هرکدوم پایین‌تر اومده.

آشنایی با فیلیپین

قبل از رفتن سراغ ساحل و غواصی، چند چیز پایه رو بدونی کمک می‌کنه بفهمی با چه کشوری طرفی و چرا سفر توش این‌قدر با جای دیگه فرق داره.

فیلیپین کجاست؟

فیلیپین کشوری جزیره‌ای در جنوب شرق آسیاست، توی غرب اقیانوس آرام. شمالش به تایوان نزدیکه، ویتنام آن‌طرف دریای چین جنوبی قرار داره و جنوبش به مالزی و اندونزی می‌رسه. روی نقشه دور از ایرانه و برای همین پروازش طولانی می‌شه، که پایین‌تر بیشتر می‌گم.

موقعیت جغرافیایی فیلیپین

فیلیپین معمولاً به سه گروه بزرگ جزیره تقسیم می‌شه: لوزون (Luzon) در شمال که مانیل اونجاست، ویسایاس (Visayas) در مرکز با سبو، بوهول و بوراکای، و میندانائو (Mindanao) در جنوب. پالاون هم که مثل یه رشته‌ی باریک به سمت غرب کشیده شده، توی سفرها تقریباً مقصد جداگانه حساب می‌شه.

فیلیپین روی کمربند آتشفشانی اقیانوس آرام هم هست؛ یعنی هم آتشفشان فعال داره، هم زلزله، و هم هر سال چند طوفان از روی آبش رد می‌شن. برای مسافر لزوماً نگران‌کننده نیست، ولی توی انتخاب ماه سفر مهمه.

تاریخچه کوتاه فیلیپین

ماجرا خیلی خلاصه اینه: پیش از رسیدن اروپایی‌ها، جزیره‌ها بین گروه‌ها و حکومت‌های محلی تقسیم شده بود و با چین و مالزی تجارت داشتن. سال ۱۵۲۱ فردیناند ماژلان (Magellan) به این جزیره‌ها رسید و در جنگ با مردم محلی، در جزیره‌ی مکتان، کشته شد. از ۱۵۶۵ به بعد اسپانیا تقریباً سیصد سال بر فیلیپین حکومت کرد. بعد از آن، در ۱۸۹۸ آمریکا جای اسپانیا نشست. در جنگ جهانی دوم ژاپنی‌ها این‌جا بودن و فیلیپین در سال ۱۹۴۶ استقلال رسمی گرفت.

اثر این تاریخ همه‌جا پیداست: اسم خانوادگی‌های اسپانیایی، کلیساهای بزرگ، تسلط زبان انگلیسی و شهرهایی که نیمی‌شون شرقی‌ان و نیمی غربی.

زبان رسمی فیلیپین

زبان‌های رسمی فیلیپینی (Filipino) و انگلیسی‌اند. فیلیپینی بر پایه‌ی زبان تاگالوگ (Tagalog) شکل گرفته، ولی در کنارش بیش از صد زبان و گویش محلی دیگه هم وجود داره. خبر خوب اینه که توی هتل‌ها، رستوران‌ها و مراکز گردشگری انگلیسی خوب جواب می‌ده. بلد بودن چند کلمه ولی فضا رو گرم‌تر می‌کنه: «سالامات» (Salamat) یعنی ممنون، «مگکانو» (Magkano) یعنی چند می‌شه، و «اُپو» (Opo) یعنی بله، با احترام.

واحد پول فیلیپین

واحد پول، پزوی فیلیپین (PHP) با علامت ₱ است. تو شهرهای بزرگ به‌راحتی می‌شه پول عوض کرد، ولی توی جزیره‌های کوچیک باید نقدینگی همراهت باشه. جزئیات پول و ارز رو توی بخش نکات مهم سفر می‌گم.

جمعیت و وسعت فیلیپین

طبق سرشماری ۲۰۲۴، جمعیت فیلیپین ۱۱۲٬۷۲۹٬۴۸۴ نفره و وسعتش حدود سیصد هزار کیلومتر مربعه. این جمعیت خیلی نامتعادل پخش شده: بخش بزرگی‌ش در لوزون و ویسایاس زندگی می‌کنه و مترو مانیل یکی از شلوغ‌ترین مناطق شهری آسیاست، در حالی که بعضی جزیره‌های پالاون و میندانائو هنوز جمعیت کمی دارن.

ساختار سیاسی فیلیپین

فیلیپین جمهوری با نظام ریاستی است. رئیس‌جمهور هم رئیس کشوره و هم رئیس دولت و برای یک دوره‌ی شش‌ساله انتخاب می‌شه. مجلس دو مجلسی است، یعنی سنا و مجلس نمایندگان. برای مسافر همین‌قدر کافیه.

بهترین زمان سفر به فیلیپین

انتخاب ماه درست اینجا فرق بزرگی می‌سازه، چون همه‌ی خدمات تفریحی به دریا وابسته‌ان و دریا هم به فصل. خلاصه‌ی ماجرا رو اول بگم: اگه فقط یه بازه بخوای، ژانویه تا مارس بهترین تعادل بین آب‌وهوا، شلوغی و قیمته.

• فصل خشک (تقریباً نوامبر یا دسامبر تا آوریل یا مه): آسمون صاف‌تره، دریا آروم‌تره و برنامه‌های قایق‌سواری کمتر کنسل می‌شن. از مارس به بعد هوا هم رفته‌رفته گرم‌تر و شرجی‌تر می‌شه.
• فصل بارانی (حدود ژوئن تا نوامبر): بارش بیشتر می‌شه و طوفان‌ها بیشتر می‌آن. دریا گاهی طوری می‌شه که قایق‌ها اجازه‌ی حرکت نمی‌گیرن و پروازها هم تأخیر می‌خورن. در عوض، طبیعت سبزتره و قیمت‌ها پایین‌ترن.
• فصل‌های شلوغ: از دسامبر تا فوریه و هفته‌ی مقدس (Holy Week) نزدیک عید پاک بیشترین شلوغی رو داریم. فیلیپینی‌ها کریسمس رو خیلی زود شروع می‌کنن؛ از حدود سپتامبر فضای کریسمس تو مراکز خرید پیداست.
• جزیره‌گردی: بهترین شرایط تو فصل خشکه، به‌خصوص از ژانویه تا آوریل.
• غواصی و تفریحات دریایی: بستگی به مقصد داره. مثلاً غواصی تو صخره‌های مرجانی تاباتاها (Tubbataha) که فقط تقریباً از مارس تا ژوئن با کشتی‌های ویژه ممکنه.
• سفر اقتصادی‌تر: اواخر فصل خشک (مه) یا ماه‌های کم‌شلوغ‌تر بارانی می‌تونن قیمت پایین‌تری داشته باشن، ولی ریسک هواشناسی رو هم باید به جون بخری.

بهترین زمان سفر به فیلیپین برای ساحل و جزیره‌گردی

اگه سفرت کاملاً حول ساحل و قایق‌سواریه، از ژانویه تا آوریل بهترین بازه‌ست. تو دسامبر و فوریه شلوغی و قیمت بالاتره، ولی در عوض هوا کمی خنک‌تره. مه هنوز آفتابیه ولی گرمای شدید و قیمت‌های کمتر داره. بوراکای هم تو فصل بارانی ساحل اصلی‌ش (وایت بیچ) ناآروم می‌شه و باید سمت دیگه‌ی جزیره رو ببینی.

بهترین زمان سفر به فیلیپین برای طبیعت‌گردی

برای کوه‌گردی، آبشار و مزارع برنج، فصل خشک باز هم انتخاب امن‌تره، چون جاده‌ها و مسیرها کمتر لغزنده‌ان. بعضی استثناها هم هست. تماشای کوسه‌نهنگ در دونسول (Donsol) تقریباً از دسامبر تا مه ممکنه، و فصل موج‌سواری در سیارگائو (Siargao) بیشتر از اواخر تابستان تا آبان می‌رسه، یعنی درست تو فصل بارانی.

چطور به فیلیپین سفر کنیم؟

رسیدن به فیلیپین و جابه‌جایی بین جزیره‌هاش بخش بزرگی از برنامه‌ریزیه. اگه خوب برنامه‌ریزی نکنی، چند روز از سفرت تو انتظار کشتی و فرودگاه می‌گذره.

رسیدن از ایران به فیلیپین

از ایران پرواز مستقیم به فیلیپین نیست و معمولاً با یه توقف در هاب‌های منطقه (مثل دوحه، دبی، استانبول یا بانکوک) می‌رسی. کل مسیر با احتساب توقف اغلب نزدیک یک شبانه‌روز طول می‌کشه. دروازه‌ی اصلی ورود فرودگاه نینوی اکینو (NAIA) در مانیله و بعد از اون فرودگاه مکتان-سبو (Mactan–Cebu). قبل از خرید بلیت، قوانین ترانزیت کشور واسطه رو هم چک کن.

جابه‌جایی بین جزیره‌ها

سریع‌ترین راه پرواز داخلیه و شرکت‌هایی مثل فیلیپین ایرلاینز (Philippine Airlines)، سبو پاسیفیک (Cebu Pacific) و ایرآسیا (AirAsia) مسیرهای زیادی دارن. کشتی و فری ارزون‌تره ولی کندتر و وابسته به آب‌وهوا. برای فاصله‌های کوتاه هم قایق‌های محلی به‌نام بانگکا (Bangka) رایج‌اند.

حمل‌ونقل داخل شهرها

تو شهرها جیپنی (Jeepney، مینی‌بوس‌های رنگی)، تریسیکل (Tricycle، موتور با کابین کناری)، تاکسی و مترو هست. ترافیک مانیل بدنامه و مسافت کم هم ممکنه ساعت‌ها طول بکشه، پس برنامه‌ی روزانه رو فشرده نچین. اپلیکیشن گرب (Grab) تو مانیل، سبو و چند شهر دیگه کار می‌کنه و از چانه‌زنی خلاصت می‌کنه. برای مسیریابی هم گوگل مپ کافیه.

نکات مهم درباره پروازهای داخلی

• بار مجاز: هواپیماهای کوچیک و شرکت‌های ارزون محدودیت وزن سخت‌گیرانه‌تری دارن؛ قبل از خرید بلیت چک کن.
• تأخیر و کنسلی: پرواز و کشتی به آب‌وهوا وابسته‌ان، پس برای پرواز برگشت به ایران حداقل یک روز اضافه بذار.
• رانندگی: رانندگی سمت راسته. اجاره‌ی موتور تو سیارگائو و پالاون رایجه، ولی برای مسافر تازه‌کار ریسک تصادف بالاست؛ گواهینامه‌ی بین‌المللی و بیمه رو جدی بگیر.

جاهای دیدنی فیلیپین

فیلیپین از نظر جاذبه ذاتاً «انتخابی»ه: هیچ‌کس نمی‌تونه همه‌ی جاهای دیدنی فیلیپین رو تو یه سفر ببینه. پس بهتره اول بدونی چی برای چه مسافری جالبه.

جاذبه‌های طبیعی فیلیپین

ال نیدو

ال نیدو (El Nido) جاییه که کایاک‌سواری بین صخره‌های آهکی و لاگون‌های کوچیک، هدف اصلی سفر می‌شه. اگه فقط یه مقصد طبیعی رو تو فیلیپین انتخاب کنی، احتمالاً باید همین باشه.

کرون

کرون (Coron) هم دریاچه‌های آب شیرین و آب گرم داره و هم برای غواصی معروفه. مناسب کسانیه که هم طبیعت می‌خوان و هم تجربه‌ی زیر آب.

تپه‌های شکلاتی

تپه‌های شکلاتی (Chocolate Hills) در بوهول بیش از هزار تپه‌ی مخروطی‌شکل رو نشون می‌ده که فصل خشک به رنگ قهوه‌ای درمی‌آن و برای همین اسم گرفتن. نقطه‌ی دید اصلی پله‌های زیادی داره ولی چیزی نیست که یه آدم عادی نتونه.

رودخانه‌ی زیرزمینی پورتو پرنسسا

رودخانه‌ی زیرزمینی پورتو پرنسسا (Puerto Princesa Underground River) یه غار طولانی با رودخونه‌ایه که با قایق ازش می‌گذری. ثبت جهانی یونسکو داره و بازدیدش نیاز به مجوز از قبل داره، پس زودتر رزرو کن.

پله‌های برنجکاری بانائو

پله‌های برنجکاری بانائو (Banaue Rice Terraces) تو شمال لوزون، کار مردم ایفوگائو (Ifugao) قرن‌ها پیشه. رسیدن بهش از مانیل چند ساعت جاده‌ی کوهستانی می‌خواد، پس مناسب کسیه که وقت و حوصله‌ی کافی داره.

آبشار کاواسان

آبشار کاواسان (Kawasan Falls) در بادیان سبو، آبی فیروزه‌ای داره و مقصد اصلی کانیونینگ (Canyoneering) یعنی گذشتن از دره‌ها با پریدن و شنا کردنه. برای کسایی که ماجراجویی می‌خوان، این مقصد خوبیه.

صخره‌های مرجانی تاباتاها

صخره‌های مرجانی تاباتاها (Tubbataha Reefs) فقط با کشتی‌های مخصوص غواصی و فقط چند ماه در سال (تقریباً از مارس تا ژوئن) قابل رفتنه. اگه غواصی حرفه‌ای هستی، از مهم‌ترین مقصدهای جهانیه.

ساحل سفید بوراکای

ساحل سفید بوراکای (White Beach Boracay) حدود چهار کیلومتر ماسه‌ی سفید و نرمه با کلی رستوران و بار کنارش. اگه ساحل و امکانات تفریحی رو با هم می‌خوای، همین‌جاست.

جاذبه‌های تاریخی و فرهنگی فیلیپین

اینترامروس

اینترامروس (Intramuros) بخش قدیمی مانیل و همون شهر دیواردار دوره‌ی اسپانیاست. دیوارها و کوچه‌های سنگی‌ش پیاده‌روی خوبی می‌سازن، مخصوصاً برای کسانی که اولین بار به مانیل می‌رن.

کلیسای سن آگوستین

کلیسای سن آگوستین (San Agustin Church) تو همین محوطه‌ست و یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای سنگی کشوره، ثبت شده در فهرست میراث جهانی یونسکو.

قلعه‌ی سانتیاگو

قلعه‌ی سانتیاگو (Fort Santiago) قلعه‌ی سنگی کنار رودخانه‌ی پاسیگه. جای مناسبی برای شنیدن داستان‌های دوره‌ی اسپانیایی و ژاپنی و همین‌طور تاریخ استقلال‌خواهی است.

شهر تاریخی ویگان

شهر تاریخی ویگان (Vigan) در شمال لوزون، خیابون‌های سنگ‌فرش و خونه‌های استعماری اسپانیایی داره و با کالسکه‌های اسبی (کالِسا) می‌شه گشت. یه جور عقب رفتن تو زمان.

کلیسای سانتو نینیو

کلیسای سانتو نینیو (Basilica Minore del Santo Niño) در شهر سبو، قدیمی‌ترین کلیسای کاتولیک فیلیپین محسوب می‌شه و مرکز جشن سینولوگه. مقابلش نگاهی هم به صلیب ماژلان می‌ندازیم.

صلیب ماژلان

صلیب ماژلان (Magellan’s Cross) روبه‌روی کلیسا، یادگار ورود اروپایی‌ها و مسیحیت به فیلیپین در سال ۱۵۲۱ است. بازدیدش کوتاه‌ه ولی از نظر تاریخی مهمه.

کلیسای پائوای

کلیسای پائوای (Paoay Church) در شمال لوزون، معماری بارُکِ زلزله‌ایه، با دیوارهای ضخیم و پشت‌بندهای عظیم برای مقاومت در برابر زلزله. عکاس‌ها دوستش دارن.

فرهنگ ایفوگائو

فرهنگ ایفوگائو (Ifugao) فقط دیدنی نیست، بلکه تجربه‌ایه: روستاهای کوهستانی، خونه‌های چوبی سنتی و آداب زندگی مردمی که تراس‌های برنج رو ساختن. اگه فرهنگ برات مهم‌تر از ساحله، این بخش سفر رو از دست نده.

تفریحات و تجربه‌های خاص

• جزیره‌گردی (Island Hopping): قایق‌سواری بین چند جزیره و ساحل تو یک روز؛ رایج‌ترین تجربه‌ی فیلیپین، مخصوصاً تو ال نیدو، کرون و بوراکای.
• غواصی و اسنورکلینگ (Snorkeling): مرجان‌ها و ماهی‌های رنگی تقریباً همه‌جا هستن. برای اسنورکلینگ لازم نیست غواص حرفه‌ای باشی.
• تماشای کوسه‌نهنگ‌ها: تو دونسول (Donsol) این تجربه سازمان‌یافته‌تره. تو اوسلوب (Oslob) به‌خاطر غذا دادن به کوسه‌ها بحث‌های اخلاقی هست؛ قبل از رزرو بررسی کن.
• غواصی در کرون: رفتن سراغ کشتی‌های غرق‌شده‌ی دوران جنگ جهانی دوم؛ یکی از مشهورترین تجربه‌های غواصی آسیا.
• کایاک‌سواری در ال نیدو: پارو زدن بین لاگون‌ها و صخره‌های آهکی؛ برای مبتدی هم مناسبه.
• گشت جزیره‌ای در بوراکای: ترکیبی از اسنورکلینگ، ساحل‌های خلوت‌تر و غروب‌بینی با قایق بادبانی.
• آبشارگردی در سبو: از کاواسان تا آبشارهای کوچیک‌تر اطراف؛ کانیونینگ هم می‌شه.
• موج‌سواری در سیارگائو: حتی اگه موج‌سوار نباشی، فضای آرام و استخرهای طبیعی جزیره ارزش دیدن داره.

مسیرهای پیشنهادی برای گشت یک‌روزه

• مانیل: صبح اینترامروس، قلعه‌ی سانتیاگو و کلیسای سن آگوستین؛ ظهر بینوندو (Binondo) برای غذاهای چینی و بعدازظهر پارک ریزال (Rizal Park).
• سبو: صبح مرکز تاریخی شهر (کلیسای سانتو نینیو و صلیب ماژلان)، بعدازظهر سفر به جنوب برای آبشار کاواسان. بهتره روز دوم رو برای این آبشار بذاری، اگه حوصله‌ی جاده‌ی طولانی نداری.
• بوهول: تپه‌های شکلاتی، مرکز حفاظت از تارسیر (Tarsier، یه پریمات کوچیک)، رودخانه‌ی لوبوک (Loboc) و جنگل دست‌کاشت بیلار؛ همه‌ی این‌ها تو یه روز جا می‌شن.
• ال نیدو: یکی از گشت‌های استاندارد جزیره‌گردی که با قایق از صبح تا بعدازظهر می‌گرده. لاگون‌ها و ساحل‌های مخفی رو توش می‌بینی.

شهرها و مقصدهای مهم فیلیپین

تفاوت مقصدها تو فیلیپین حسابی جدیه؛ یه جا شلوغ و شهریه، یه جا جزیره‌ی آروم. بذار اول خلاصه بگم: مانیل و سبو برای شروع و شهرگردی‌ان، بوراکای برای ساحل و تفریح، ال نیدو و کرون برای طبیعت و جزیره‌گردی، بوهول برای طبیعت سبک‌تر و راحت‌تر، سیارگائو برای موج و آرامش، و پالاون هم چتر اصلی این مقصدهاست. حالا هر کدوم رو جدا می‌بینیم.

مانیل (Manila)

مانیل چیزی نیست که بشه خیلی زود عاشقش شد: ترافیک سنگین، آلودگی و شلوغی داره. ولی اگه یک تا دو روز بهش وقت بدی، تاریخ اسپانیایی اینترامروس، محله‌ی چینی بینوندو و غذاهای خیابونی رو پیدا می‌کنی که فیلیپین واقعی رو نشون می‌دن. تو منطقه‌ی کوییاپو (Quiapo) مسجد طلایی هم (Golden Mosque) هست که برای مسافر مسلمان می‌تونه مفید باشه.

سبو (Cebu)

سبو ترکیب خوبیه از شهر و طبیعت. تو خود شهر کلیسای سانتو نینیو و صلیب ماژلان هست، و تو یکی دو ساعت رانندگی، آبشار کاواسان و ساحل‌ها. لچون (Lechon) سبو هم بین فیلیپینی‌ها شهرت داره. مناسب مسافری که می‌خواد از یه مقصد، چند تجربه‌ی متنوع رو بچشه.

بوراکای (Boracay)

بوراکای جاییه که ساحل، رستوران، بار و ورزش‌های آبی همه تو یه جزیره‌ی کوچیک جمع شدن. تو سال ۲۰۱۸ برای بازسازی محیط زیست شش ماه بسته شد و از اون موقع قوانین سخت‌تری داره. اگه سفر آروم و خلوت می‌خوای، اینجا شاید زیاده‌روی شلوغ باشه؛ ولی برای ساحل‌گردی راحت انتخاب مطمئنیه.

ال نیدو (El Nido)

شهرک کوچیکیه که همه‌ی هدفش رفتن به جزیره‌ها و لاگون‌هاست. تورهای روزانه‌ی جزیره‌گردی (به‌نام Tour A، B، C و D) مقصدهای مختلفی مثل لاگون بزرگ (Big Lagoon) و ساحل هفت فرمانده (Seven Commandos Beach) رو پوشش می‌دن. رسیدن بهش از پورتو پرنسسا حدود پنج شش ساعت با ون طول می‌کشه یا با پرواز کوتاه می‌شه رفت. اینترنت و ATM اینجا محدوده؛ نقدینگی همراه داشته باش.

کرون (Coron)

کرون روی جزیره‌ی بوسوانگا (Busuanga) قرار داره و مقصد اصلی غواصان و اسنورکلرهاست. دریاچه‌ی کایانگان (Kayangan Lake)، دریاچه‌ی باراکودا (Barracuda Lake) و لاگون دوقلو از جاهای معروفشن. اگه ال نیدو رو ببینی و بخوای طعم متفاوتی، کرون کامل‌کننده‌ی خوبیه.

بوهول (Bohol)

بوهول از سبو با فری سریع در حدود دو ساعت فاصله داره، و برای همین ترکیب سبو و بوهول تو یک سفر خیلی رایجه. جاذبه‌های اصلی‌ش تپه‌های شکلاتی، تارسیر و رودخانه‌ی لوبوکه. جزیره‌ی پنگلائو (Panglao) هم ساحل‌های خوبی برای شنا و غواصی داره. برای دیدن تارسیر، مراقب باش جاهایی رو انتخاب کنی که حیوون رو اذیت نمی‌کنن و استفاده از فلاش ممنوعه.

سیارگائو (Siargao)

سیارگائو برای کسایی مناسبه که دنبال فضای آرام‌تر و کمتر توریستی هستن. موج معروف «کلود ۹» (Cloud 9) موج‌سوارها رو می‌کشه اینجا، و برای بقیه هم استخرهای طبیعی صخره‌ای و لاگون‌های کوچیک هست. رسیدن بهش معمولاً با پرواز داخلی از مانیل یا سبو ممکنه.

پالاون (Palawan)

یه نکته‌ی مهم: ال نیدو و کرون هر دو داخل استان پالاون هستن، پس پالاون در واقع یه چتر بزرگه. شهر اصلی‌ش پورتو پرنسسا (Puerto Princesa) دروازه‌ی ورود به رودخانه‌ی زیرزمینی و جزیره‌گردی خلیج هوندا (Honda Bay) هم هست و کشتی‌های غواصی تاباتاها هم از اینجا حرکت می‌کنن. اگه یک سفر طولانی‌تر به فیلیپین داری، پالاون بخش اصلی مسیرت می‌تونه باشه.

فرهنگ، آداب و نکات مهم سفر به فیلیپین

اینجا مردم عموماً گرم و خوش‌برخوردن، ولی چند نکته‌ی کوچیک هست که راحت‌ترت می‌کنه.

آداب معاشرت و رفتار با مردم

خانواده تو فرهنگ فیلیپینی جایگاه خیلی مهمی داره و بعضی رسم‌های احترام، مثل «اُپو» و «پو» (Po/Opo) هنگام صحبت با بزرگ‌ترها، رایجه. عصبانیت و بحث بلند در انظار عمومی معمولاً بد دیده می‌شه، چون حفظ آبرو و آرامش برای فیلیپینی‌ها مهمه. «ویدیوکه» (Videoke)، یعنی کارائوکه، تقریباً همه‌جا هست و جشن‌ها اغلب با آواز خوندن همراه‌ان.

پوشش

هوا گرم و شرجیه، پس لباس سبک و نخی بهترین انتخابه. برای رفتن به کلیسا، شونه‌ها و زانوها رو بپوشون؛ لباس ساحلی فقط به ساحل تعلق داره. ضدآفتاب و کلاه هم فراموش نشه.

انعام

انعام اجباری نیست ولی قدر دونسته می‌شه. اگه هزینه‌ی خدمات تو صورتحساب نیامده، حدود ده درصد یا یه گرد کردن مبلغ رایجه. به راهنما و خدمه‌ی قایق هم معمولاً یه مبلغ کوچیک می‌دن.

نکات مربوط به عکاسی

قبل از عکس گرفتن از آدم‌ها، مخصوصاً کودکان و مردم مناطق روستایی و کوهستانی، اجازه بگیر. تو بعضی مکان‌های نظامی و مذهبی هم عکاسی محدوده. اگه پهپاد داری، قبل از سفر قوانین استفاده ازش رو در فیلیپین بررسی کن.

اینترنت و سیم‌کارت

شرکت‌های اصلی موبایل گلوب (Globe) و اسمارت (Smart) هستن و سیم‌کارت باید ثبت بشه. برای مسافر ساده‌ترین راه معمولاً ای‌سیم (eSIM) یا خرید از باجه‌های فرودگاهه. تو جزیره‌های کوچیک ممکنه اینترنت کند باشه.

برق و پریز

برق ۲۲۰ ولته و پریزها از نوع A، B و C هستن. پریز دو‌شاخه‌ی گرد اروپایی (نوع C) معمولاً جواب می‌ده ولی همه‌جا نیست، پس یه مبدل چندمنظوره کنار خودت داشته باش.

پول و ارز برای مسافر ایرانی

کارت‌های بانکی ایرانی در فیلیپین کار نمی‌کنن. پول نقد یا کارت‌های ارزی بین‌المللی رو همراه ببر و پول رو در صرافی‌های مجاز شهرها عوض کن، چون معمولاً نرخ بهتری از فرودگاه دارن. اسکناس‌های کوچیک پزو هم برای تریسیکل و مغازه‌های کوچیک لازمه.

غذا و حلال‌بودن

گوشت خوک تو خیلی از غذاهای فیلیپینی هست. اگه حساسی، وقتی سفارش می‌دی بگو «No pork» و در مانیل رستوران‌های حلال، مخصوصاً نزدیک کوییاپو، وجود دارن. آب لوله‌کشی هم قابل آشامیدن نیست، آب بسته‌بندی‌شده بخر.

سلامت و بیمه

پشه‌بند و اسپری ضدپشه تو ماه‌های بارانی مفیده. چون خیلی از فعالیت‌ها ریسک دارن (غواصی، موتورسواری، کانیونینگ)، بیمه‌ی مسافرتی که این فعالیت‌ها رو پوشش بده ارزش خرج کردن داره. قبل از سفر اخطارهای ایمنی رسمی برای مناطق مختلف، به‌خصوص بخش‌هایی از جنوب کشور، رو هم ببین.

غذاهای معروف فیلیپین

غذای فیلیپینی معمولاً ترکیبی از شور، ترش و شیرینه و برخلاف تصور خیلی‌ها، تند نیست. برنج تقریباً با همه‌ی وعده‌ها سرو می‌شه و مردم اغلب با قاشق و چنگال غذا می‌خورن؛ چنگال برای هل دادن غذا روی قاشقه.

آدوبو (Adobo):

مرغ یا گوشت خوک که با سرکه، سس سویا، سیر و برگ بو پخته می‌شه. اگه بخوای یه غذای «ملی» انتخاب کنی، احتمالاً همینه؛ طعمش ترش و شور و کمی شیرینه.

سینیگانگ (Sinigang):

چیزی بین سوپ و خورش ترش، با طعم ترش تمر هندی و سبزی‌ها. نسخه‌ی خوک، میگو و ماهی داره و مخصوصاً تو هوای بارونی می‌چسبه.

لچون (Lechon):

خوک کامل که روی آتش کباب می‌شه و پوست ترد و طلایی داره. اغلب تو جشن‌ها سرو می‌شه و لچون سبو مشهورترین نسخه‌ست. برای کسانی که خوک نمی‌خورن، جایگزین‌های دیگه‌ی منو هست.

کاره‌کاره (Kare-Kare):

خورش غلیظ دم گاو یا گوشت با سس بادام‌زمینی. معمولاً با «باگونگ» (Bagoong، خمیر میگوی شور) خورده می‌شه که طعم نمکیش تعادل ایجاد می‌کنه.

پانسیت (Pancit):

انواع نودل‌های سرخ‌شده با سبزی و گوشت یا میگو. معمولاً تو تولدها سرو می‌شه چون نماد عمر طولانیه. ارزون و همه‌جا پیدا می‌شه.

مرغ ایناسال (Chicken Inasal):

مرغ کبابی مخصوص باکولود (Bacolod) که با سیر، ترشی و سیر و گیاه لمون‌گراس مزه‌دار می‌شه و با روغن آنتو (annatto، روغن رنگی) آب‌دار می‌مونه. بیشتر با برنج سیر خورده می‌شه.

هالو-هالو (Halo-Halo):

دسر یخی که توش یخ رنده‌شده، لوبیا شیرین، ژله، میوه، فلان و بستنی ریخته می‌شه، و آخرش روی بستنی «اوبه» (Ube، یام بنفش) می‌ره. اگه فالوده‌ی ایرانی رو دوست داری، این هم جالبه.

لومپیا (Lumpia):

رولت سرخ‌شده که تو غذای خیابونی جا افتاده. مشابه سمبوسه است ولی نازک‌تره. نسخه‌ی تازه‌ی بدون سرخ‌شدنش هم هست.

جشن‌ها و فستیوال‌های معروف فیلیپین

فیلیپین خیلی فستیوال داره و بیشترشون با کلیسا و اعتقادات کاتولیک ارتباط دارن. تاریخ خیلی از اون‌ها هر سال کمی تغییر می‌کنه؛ قبل از سفر حتماً تاریخ دقیق رو بپرس.

سینولوگ (Sinulog Festival) – سبو:

معمولاً سومین یکشنبه‌ی ژانویه برگزار می‌شه و بزرگ‌ترین فستیوال دینی فیلیپینه. خیابون‌های سبو پر از رقص و لباس‌های رنگی می‌شن.

آتی-آتیهان (Ati-Atihan Festival) – کالیبو:

ژانویه، در کالیبوی استان آکلان. مردم بدن و صورتشون رو سیاه رنگ می‌کنن و لباس‌های قبیله‌ای می‌پوشن. چون کالیبو نزدیک بوراکاییه، می‌شه ترکیب کرد.

پاناگبنگا (Panagbenga Festival) – باگوئیو:

فستیوال گل‌ها که تو فوریه برگزار می‌شه و ماه فوریه رو برای شهر کوهستانی باگوئیو (Baguio) پر از رژه‌ی گل‌آرایی می‌کنه.

کاداویان (Kadayawan Festival) – داوائو:

جشن شکرگزاری محصولات و فرهنگ‌های بومی، معمولاً در اوت. میوه‌ها و فرهنگ قبایل مختلف محور اصلیه.

پاهیاس (Pahiyas Festival) – کوئزون:

۱۵ مه، تو لوچبان (Lucban). خونه‌ها با میوه، سبزی و ورقه‌های برنجی رنگی تزئین می‌شن و کل خیابون شبیه یه نمایشگاه می‌شه.

ماسکارا (MassKara Festival) – باکولود:

اکتبر. ماسک‌های خندان و رنگی، و نمادی از روحیه‌ی مثبت مردم شهره. رقص‌های خیابونی و غذاهای شهر رو نباید از دست داد.

دیناگیانگ (Dinagyang Festival) – ایلویلو:

آخر ژانویه. رقابت گروه‌های رقص با لباس‌ها و طبل‌های قبیله‌ای، برای احترام به سانتو نینیو.

موریونس (Moriones Festival) – ماریندوکه:

هفته‌ی مقدس، نزدیک عید پاک. مردم لباس سربازان رومی و ماسک‌های چوبی می‌پوشن و یه نمایش خیابونی مذهبی اجرا می‌کنن.

یه نکته‌ی کاربردی: چند فستیوال بزرگ در ژانویه جمع شدن، پس هتل و پرواز رو خیلی زودتر رزرو کن، چون قیمت‌ها بالا می‌ره.

ویزای فیلیپین برای ایرانیان

نیاز به ویزا: دارندگان پاسپورت ایرانی فعلاً برای ورود به فیلیپین باید ویزا داشته باشند.

مدت اقامت: مدت ویزای گردشگری برای ایرانیان یک بار ورود با اعتبار سه ماهه و مدت اقامت یک ماهه هستش.

مدارک پایه:

• اصل گذرنامه (با حداقل 6 ماه اعتبار) و یک قطعه عکس 3*4رنگی زمینه سفید متعلق به 3 ماه اخیر
• پرینت امضا شده فرم تقاضای ویزا
• تمکن مالی از بانک حداقل 3000 دلار
•  مدرک شغلی به همراه کپی
• رزرو هتل
• کپی گذرنامه
• کپی ویزاهای قبلی فیلیپین در صورت وجود

طبیعیه همه این مراحل اداری و پروسه دریافت ویزا برات سخت و گیچ کننده باشه، برای همینه که رویاس تراول به همراه پکیج تور فیلیپین تمامی خدمات ویزا رو برات انجام میده تا با خیال راحت بتونی چمدون ببندی و برای سفرت برنامه ریزی کنی.

کلام آخر

اگه بخوام همه‌ی این راهنما رو تو یه جمله جمع کنم: فیلیپین کشوریه که باید با برنامه رفت و از انتخاب‌های کمتر لذت بیشتری برد. یه مسیر ساده، مثلاً مانیل یا سبو به‌علاوه‌ی دو یا سه جزیره، معمولاً بهتر از یه فهرست بلند از مقصدهاست که وقتت رو تو کشتی و فرودگاه می‌گیره.

ما تو رویاس تراول این مسیرها رو با در نظر گرفتن مسافر ایرانی می‌چینیم. وقتی سفر رو در قالب تور فیلیپین برنامه‌ریزی می‌کنی، کارهایی مثل هماهنگی ویزا و مسیر جابه‌جایی بین جزیره‌ها روی دوش ما می‌مونه و تو فقط باید انتخاب کنی چه جزیره‌هایی رو می‌خوای ببینی.

اگه دنبال یه سفر برنامه‌ریزی‌شده به فیلیپین هستی، می‌تونی برنامه‌ی تور فیلیپین رویاس تراول رو ببینی و برای سؤال‌های بیشتر از طریق تماس با ما باهامون در ارتباط باشی.